چرا بعضی از جانوران تنهایی را دوست دارند؟

شرح
گونه های زیادی از جانوران وجود دارند که بخش زیادی از زندگی شان را در تنهایی سپری می کنند. گونه هایی از این دست در میان خزندگان، دوزیستان، پستانداران، ماهی ها، حشرات و عنکبوتیان وجود دارند. زندگی انفرادی در دنیای جانوران امری عادی است و تنها در طول فصل جفت گیری که جذب یکدیگر می شوند ممکن است تغییر کند.
بسیاری از گونه های درندگان، بیشتر طول زندگی خود را به تنهایی سپری می کنند. این کار میزان کنترل جانور بر قلمرو و منابع غذاییش را افزایش می دهد، به خصوص اگر در محیطی زندگی کند که در آن منابع، تنها کفاف تعداد کمی از افراد گونه را بدهد.
به عنوان مثال خرس های قطبی باید مسافت هایی طولانی بپیمایند تا منابع کافی غذا، آب و نیز سرپناه در سرزمین های یخ زده قطب شمال بیابند. به خاطر همین، خرس های قطبی بزرگسال به ندرت با اعضای گونه خود مواجه میشوند.
برخی از ماهی های درنده، مانند کوسه بزرگ سفید، بیشتر زندگی شان را در تنهایی سپری می کنند و به جست و جوی طعمه در پهنه ای گسترده یعنی در سراسر اقیانوس های جهان می پردازند. کوسه های بزرگ سفید تنها در طول فصل جفت گیری با شمار نسبتاً زیادتری از افراد گونه هایشان مواجه می شوند. وقتی کوسه ماده فرزندی را به دنیا می آورد، نوزاد باید شنا کند و از مادرش دور شود تا خورده نشود.
نرهای بسیاری از گونه های جانوران، هم درندگان و هم غیردرندگان در مقایسه با ماده ها مدت زمان بیشتری را در تنهایی سپری می کنند چراکه ماده ها معمولاً از فرزندانشان مراقبت می کنند و در نتیجه زندگی شان کمتر انفرادی است. این موضوع درباره نرهای گونه هایی مانند شیر آفریقایی، فیل آفریقایی، کرگدن سیاه،ببر ، پلنگ و گربه وحشی صادق است.
دانشمندی به نام پیکارد می گوید: بین جانورانی که در تنهایی زندگی می کنند نه تنها کششی وجود ندارد بلکه بین همنوعان نوعی انزجار هم وجود دارد که گاهی به صورت ترس درمی آید. درنتیجه جانورانی که این تنهایی را بر هم می زنند با خطر مرگ مواجه می شوند.
به عنوان مثال یک جیرجیرک اگر برحسب تصادف از محل زندگی جیرجیرک دیگری عبور کند ممکن است مورد تعقیب او قرار گیرد.بسیاری از پرندگان نیز زندگی در تنهایی را ترجیح می دهند. بارزترین نمونه آنها پرنده گلوقرمز است. اگر دو پرنده گلو قرمز در یک قفس زندگی کنند همدیگر را می کشند. در طبیعت هم این پرنده نمی تواند ورود همجنس خود به قلمروش را تحمل کند. دانشمندان متوجه شدند دلیل نزاع آنها با یکدیگر پرهای قرمزشان است و اگر این پرهای قرمز را بکنند دیگر نزاعی در کار نخواهد بود. البته ممکن است یک پرنده پرخاشگر باشد ولی برعکس پرنده ای از نوع نزدیک به آن آرام و صلحجو باشد.
جالب این جا است که در جانوران علفخوار هم میل به زندگی در تنهایی غالب است در حالی که چراگاه هایشان به اندازه کافی علف دارد. بنابراین علاقه به زندگی اجتماعی یا زندگی در تنهایی را می توان به یک غریزه بدوی مثل غریزه جنسی و تأثیر هورمون ها هم مربوط دانست.
 

 
 
لینک منبع
  • 140 بار نمایش
ورود
نام کاربری
کلمه عبور
رمز عبور خود را فراموش کرده اید ؟ یادآوری رمز عبور
© 1398, All rights reserved Entitex Co